Hełm spadochronowy

Po wprowadzenia do użytku hełmu M1 (1941 rok) rozpoczęto prace mające na celu opracowanie wersji dla jednostek spadochronowych. Efektem było powstanie hełmu M2 bazującego na podstawowych elementach składowych hełmu M1, poddanych nieznacznym modyfikacjom. W roku 1942 wprowadzony został hełm M2.

Posiadał czerep stalowy ze zgrzewanymi doń bezpośrednio uszami zawieszenia podpinki , mającymi kształt zbliżony do litery D.  Paski podpinki, doszyte bezpośrednio, były nieznacznie dłuższe w swej górnej części i zaopatrzone w zatrzaski. Producentem czerepów stalowych hełmu M2 był McCord. Zaś produkcja ich trwała do lata 1943 roku, kiedy zrezygnowano z montażu odmiennych uszu zawieszeń i paski podpinki w wariancie spadochronowym montowano (doszywano) do zwykłych, standartowych czerepów M1. W sumie , w okresie między styczniem 1942 roku a grudniem 1944 roku powstało około 148 tysięcy czerepów stalowych M2 i M1 w odmianie spadochronowej. Wkłady stosowane do hełmów M2 i M1 w wersji spadochronowej w okresie od 1942 do 1944 roku były niczym innym jak zmodyfikowanymi, zwykłymi  wkładami do hełmów M1. Modernizacja polegała na dodaniu do istniejącego fasunku dwu bawełnianych zawieszek w kształcie odwróconej litery A dla dodatkowego paska podpinki (zaopatrzonych na końcach w klamerki) oraz dwóch zatrzasków umiejscowionych po bokach, w dolnej części czerepu wkładu - umożliwiających przypięcie doń wspomnianych wyżej dłuższych pasków podpinki czerepu stalowego.

Należy zaznaczyć, że przez cały okres II Wojsny Światowej występował niedobór hełmów  M1C i M2 i z tego powodu spora część spadochroniarzy w czasie desantu w Normandii skakała w zwykłych hełmach M1.